14 maart 2010, Feyenoord – Heracles Almelo stond op de rol. Lucas en Emma mochten eindelijk een keer mee naar het voetballen. Ze waren er helemaal klaar voor. Ze hadden instructies gekregen, handje geven is handje geven, dicht bij papa blijven, goed lusiteren, niet rellen, geen stoeptegels gooien richting tegenstander of ME. Je kent het wel.
Met de trein vertrokken we naar de Kuip om daar de kaartjes voor de kinderen op te halen. Via internet hadden we 2 extra kaarten voor vak Q gekocht. Richard heeft daar een seizoenskaart. De kinderen vonden het erg leuk maar het duurde allemaal wel lang hoor. Maar uiteindelijk hadden we onze kaarten en konden we naar binnen. Een vriend van Richard had een plekje vrij gehouden voor ons en we konden dan ook gelijk gaan zitten. We waren 3 kwartier voor aanvang van de wedstrijd aanwezig. Lucas en Emma waren wel onder de indruk maar aan de andere kant hadden ze geen idee wat er ging gebeuren en snapten ze van het spelletje helemaal niets. Het is alleen zo bijzonder omdat papa het bijzonder maakt zeg maar.
De spelers kwamen uit de tunnel om warm te lopen. “Nee, het is nog niet begonnen”. Eerst moeten de spelers warmlopen, maar dat snappen ze niet.
We zijn vlak voor de wedstijd nog even naar de WC gegaan. Emma moest naar de WC, Lucas hoefde niet.
De wedstrijd begint en er was een redelijk saaie eerste helft. Na 8 minuten wilde Emma al naar huis. Het was te verwachten dat de kinderen het minder intressant zouden vinden dan papa. Het spannendste was dat er geen doelpunt zou vallen in de 3 keren dat ik met Lucas en Emma naar de WC moest. Maar met rust was de stand nog 0-0.
Telkens als we naar de WC gingen, zeker na de 2e keer, kregen we allerlei goedbedoelde adviezen. We moesten maar beneden, vlak bij de trap en dus bij de WC gaan zitten, een plastuitje zou een oplossing zijn of men vroeg aan de kinderen of ze niets te drinken kregen van papa. Maar daar konden we wel om lachen.Â
Tijdens de rust zijnwe even een stukje rond het stadion gelopen zodat de kinderen zich niet zo zouden vervelen. Toen de 2e helft begon hadden de kinderen een zak chips gekregen. We hadden afgesproken dat we nu niet telkens naar de WC zouden gaan.
Het leek een saaie 0-0 te worden en dat is toch balen. Je hoopt in ieder geval op een goal van Feyenoord zodat de kinderen die indruk ook eens meemaken. Mar in de 82ste minuut valt de goal voor Heracles. Everton scoort de 1-0 en het was eigenlijk de eerste doelpoging van Heracles. Hier waren we dus al bang voor.
In de 89ste minuut sloeg het noodlot toe. Emma moest naar de WC. Ik vroeg of ze het niet op kon houden maar ze moest heel erg nodig. We waren toch al chagrijnig door de achterstand en het zou toch niets meer worden dus gingen we naar de WC. Toen we net de WC uit kwamen lopen gebeurde het. Een enorm gejuich. Vlaar scoort de 1-1 in de 93ste minuut. De ontlading, ondanks het puntenverlies en de slechte wedstijd, was groot. En de kinderen konden het maar half meemaken. We zijn snel de tribune opgelopen en hebben toch nog een beetje kunnen genieten van het doelpunt.
We zijn met de trein weer naar huis gegaan en de kinderen hebben aangegeven dat ze het leuk vonden. De romantiek van de verhalen die je wel eens leest dat je voor het eerst met je vader naar het voetbal ging miste ik wel een beetje. De kinderen zijn nog te klein om het spelletje te snappen. Toch was het heel bijzonder, mooi en gezellig.
Scoreverloop:
82’ 0-1 Everton
90’ 1-1 Vlaar
Scheidsrechter: Van Egmond
Feyenoord: Van Dijk (61’ Mulder); De Vrij, Vlaar, Bahia, Van Bronckhorst; El Ahmadi, Bruins (67’ Makaay), Fer; Wijnaldum, Cissé en Biseswar.
Heracles Almelo: Pieckenhagen, Breukers, Maertens, Van der Linden, Looms; Quansah, Overtoom, Vejinovic; Douglas, Dost en Everton (89’ Fledderus).
